Aslen Taşkent’liyim babadan dedem Taşkent’ten Karasınır’a hicret etmiş. Babadan dedemin adı Mustafa Hoca anadan dedemin adı Feyzullah Hoca. On bir yaşımdayken babam vefat etti ben öksüz kaldım. Başka bir gelirimiz olmadığı için çobanlık yapmaya başladım yirmi beş , otuz sene koyun güttüm. Bir gün koyun güderken Karasınır kızıl yer mevkinde Karaağaç ağaçlarının arasında koyunun içinde yatarken sarımtırak benizli sarımtırak sakallı çağla yeşili bir cübbesi olan bir zat sol elini cübbenin önüne koymuş , yakasını bir araya getirip ve sağ elinin ortasında çay bardağı büyüklüğünde bir şerbet bana sundu. Şerbetin bardağında tabanından yukarıya kadar yedi çizgi vardı. Bardağın ağzında belirsiz bir çizgi daha vardı. Onunla sekizdi bunları gördüm ama bana al iç şerbeti demedi o zat. Bende alıp içmedim. O anda koyun kalkmış gidiyor, koyunun çıngırak sesine uyandım. Koyunda zarara gidiyordu.  Gittiği yerde Elmasun köyünün bostanı vardı.  Kalktığımda belimden aşağısı felç gördüm ve felç hissettim. Koyun zarar etmesin diye dizlerimin, dirseklerimin üstünde apalaya apalaya koyunun önüne doğru giderken, koyun bana doğru geri dönmeye başladı. Koyunun önünde iki kişi gördüm bende zannettim ki elmasun köyünün bostanının bekçileri. Ben o şekilde koyun bana, ben koyuna doğru giderken o iki kişinin birisi benden tarafa geldi. Halis sıhhatini buluncaya kadar otur biz koyununu güder ve bakarız dedi. Bende o zaman dedim ki , siz kimlersiniz benim bu dar zamanımda yetiştiniz dedim. Halis bana Ladikli çoban Ahmet derler dedi. Ben sıhhatim yerine gelinceye kadar yarım saat orda oturdum. Yanında bir kişi daha vardı, o kim diye de sormadım. Yarım saat sonra sıhhatim yerine geldi. Halis biz gidiyoruz görevimiz bizim buraya kadardı deyip gittiler. Ben bunun arasında on , on beş gün bu bana sunulan şerbet neydi, ne için sunuldu, neden alıp içmedim, neden iç demedi diye merak keder içinde düşünürken, bir gün aynı mevkilerde gece koyunun içinde yatarken rüyamda aynı bana şerbeti sunan o zat Halis üzülme o şerbet senin amma sen yalnız değilsin arkadaşların var. Bir zaman olacak o şerbeti beraber içeceksiniz dedi. Ben rüyamda bu şekilde görünce kalktığımda üzüntüm biraz gitti.  Amma beni öyle bir heyecan öyle bir aşk sardıki dayanılmaz boyutlara geldi bunun arasında hergün koyunla köye geldiğimde öğlenleri annem bana oğlum sen hastasın hastalığını saklama hergün ayrı ayrı bir renkte geliyorsun sararıp soluyorsun hastalığını saklama hastalığını saklayan derman bulamaz diyordu. Bende anneme hastalığımın ne olduğunu söyle bir ifade ile anlatmak istedim. Oğlum seni doktoramı götüreceğiz. Yoksa hocaya mı götüreceğiz diye annem bana ısrar ederken ben ;

 

Bir gün olup ağlayan gözlerim gülecek annem

Doktor hocalar beni nerden bilecek annem

Ağlayan gözlerim bir gün dinecek annem

Halk beni o zaman bilecek annem

 

Askerde bir gün nöbet beklerken ramazan ayıydı. Benim mesleğim uçaksavardı topların arasından iki kişi benden tarafa geliyordu. Parolayı sordum. Parola Ladikli çoban Ahmet ve arkadaşı dedi. Yanıma geldiler o gün kadir gecesiydi. O gün manevi meclis toplantısı ruh alemin de meclis toplantısı olmuş. Benim adıma meclise gelen vahyi bana müjdelemek için onlara verilmiş o görev. Bana onu duyurmak için ve müjdelemek için gelmişler. Bana o gelen vahyi anlattılar. Benimle beraber kışlayla nizamiye'ye kadar geldiler. Ben nöbeti teslim ettikten sonra beraber geldik onun arasında ben yine Ahmet ağanın yanındaki arkadaşı sormadım. Sormak istemedim. Onun arasında siz kimlersiniz Ahmet ağayı öğrendik ama bu Ahmet ağanın yanındaki arkadaşa siz kimsiniz dedim. Kendini tanıtmadı ama Halis sen islam dininden ayrılmazsan Cenabı Allah’ın kutsal kitabından ayrılmazsan, sımsıkı sarılırsan ve peygamber efendimizin sünneti seniyesinden ayrılmazsan biz sana gene geliriz ve seninle çok zaman arkadaşlık yapacağız dedi. Ahmet ağanın yanındaki arkadaşı. O zaman benim içimde bir dolgunluk oldu kendimi tutamayıp ağlıyordum. Ben ağlarken cebinden bir fincan büyüklüğünde şişe çıkardı. Ağzının kapağını açtı, benim gözümden akan yaşları o fincana aldı ve ağzını kapattı cebine koydu. Halis biz gene geliriz merak etme deyip gittiler. Bunun arasında aynı sene ramazan ayıydı gene nöbet yerinden nöbetimi tamam edip kışlaya döndüğümde iftar zamanıydı, sahur zamanıydı sade şöyle dedim kendi kendime kışlaya girmeyeyim de sahura kadar bizim Orhaniye kışlasında cami vardı.O zamanlar asker içinden imamlar seçilirdi ve namaz kıldırırdı askere namaz kılacak olana, namaz kıldırırdı ben camiye gideyim de biraz geçmiş namaz kılayım, tesbih çekeyim, sahura kadar yatmayayım hiç kışlaya girmeyeyim diye niyet ettim. Camiye girdim birkaç rekat geçmiş namaz kıldıktan sonra keşke kuran bilseydim bir iki sayfa kuran okusaydım ne güzel olurdu dediğimde. Benim ön tarafıma aniden yoktan birileri geldi. Omzunda büyük bir valiz vardı. Elinde bir asası vardı. Valizi omzundan çıkardı asasını dayadı. Bu valizin içinden bir kuran çıkardı. Kuran yazıları altın yaldızlıydı. Halis kuranı öğrenmek istiyormusun dedi. Bende istiyorum dedim. Kendisi beş on dakika içerisinde kuranı hatmetti,  bana verdi. Halis Allahın izniyle oku dedi. Ben birinci seferde bir harfi de okuyamadım. İkinci sefer kuranı benden aldı. Halis Allah’ın izniyle oku dedi. İkinci seferde harfleri çatmaya başladım. Üçüncü sefer kuranı tekrar benden aldı. Tekrar beş, on dakika içinde kuranı hatmetti. Halis Allah’ın izniyle oku dedi. Kuranı ben hocam gibi tamamıyla okudum. Elhamdülillah tekrar kuranı kapattı. Beş, on dakika içinde gene kuranı ezbere okudu. Bana kuranı ezbere oku dedi. Ben aynen yüzünden okuyamadığım gibi ezbere okuyamadım. İkinci bir sefer yine hatmetti beş, on dakika içinde bana gene Allah’ın izniyle Halis kuranı ezbere oku dedi. Ben aynen yüzünden okuduğum gibi harfleri ezbere de olsa çatmaya başladım okumaya başladım. Üçüncü sefer yine beş, on dakika  içinde kuranı hatmetti ezbere. Bana ezbere Halis ezbere oku dedi bende hocam gibi kuranı ezbere okudum. Dedim sen kimsin o zamana kadar sordum birkaç yerde gördüm Ahmet ağanın yanında gördüm ama kim olduğunu sormadım hatta nöbetten beraber geldik benim gözyaşlarımı aldığın halde yine sormadım sen kimsin de bana kuranı ezberlettin dedim. O zaman oda ben Hızır Aleyhisselamım dedi. Bana o zamana kadar sormadım işte o zaman sordum ve öğrendim dedim. Hocam kuranı bana hediye et dedim vermedi. Halis bu kuran senin ama cennette okuyacağın kuran budur dedi. Valizine koydu gitti, onun arasında ben öyle bir dayanılmaz boyutlara geldim ki, acaba ne zaman görecem mübarekleri diye bir saatim saniyem daha bana huzur vermedi. Onun arasında ben on beş aylıkken nasipmiş Kore savaşına kuram çıktı. On beş aylıkken Kore’ye gittim. Bunun arasında ben askerken annem vefat etti. Vefat haberini duyunca şöyle üzüldüm. ‘’ Ey Allah’ım bu Halis kulun dağa mı gidecek, çölemi gidecek ,bu şerbeti bana içir ki üzüntüm tez gitsin diye bu şekilde dua ederken koreye gittik ve savaşa katıldık. İlk katıldığımız savaş Kuniriydi. Bizim sağımızda ingiliz askeri solumuzda korenin kendi askeri ortada türk tugayının ileri karakolu vardı. Tüm tugay değil de üçte biri bir gece saat bir buçuk civarıydı herhalde bizim sağımızdan ingilizler geri çekilmiş. Solumuzdan korenin askeri geri çekilmiş. Biz ortada kalmışız, çinin takviyeli tümenleri taarruza geçmiş. Bizim bundan haberimiz olmadı. Sade bizim şöyle bir haberimiz oldu. Çin askeri silah dahi patlatmadan bizim tarafı bölük bölük geçiyor ondan haberimiz oldu. Biz onun arasında bir çemberde kaldığımızı hissettik. Bir zırhlı birlikteydik o zaman piyadenin savunmasında zırhlı birlikteydik. Ne kadar dere de tepe de türk askeri varsa bir araya geldik. Çok yüce yüksek iki dağın arasında bir düzlük arazide toplandık ama çin bize silah patlatmıyordu. Aklı sıra diyordu ki bu çantada keklik bunlar. Nasılsa çembere aldık. Esir aldık gibi düşünüyorlardı. Biz bu çemberde 36 saat kaldık. Bir gün öğleden sonra ikindi ile öğle arasında bir helikopter bizim taraftan dağların arasından eğile büğüle geliyordu. Gördük ama kim olduğunu bilmiyorduk. Bize elli metre kadar kaldı. Paraşütlen kendini attı. Helikopter geri döndü. Tarlalarda deli armut oluyor ya, o armuttan bir ağaç vardı. Onun dalına takıldı yere inerken ve yere indi. Gördük ki Tahsin Yazıcı mübarek, ne mübarek insandı. Namazında abdestinde gerçek bir askerdi. Bizim yanımıza geldi bacağına silahını bağlamış bizim yanımıza geldi. Bize şöyle konuştu, ey benim kahraman askerlerim türk tugayının üçte biri burada ama bende sizin içinizdeyim. Bende tugayı temsil ettiğim için türk tugayı deniyor, türk tugayı esir düşmüş dedirtmek mi istiyorsunuz, tarihe öyle mi yazdırmak istiyorsunuz. Yoksa türk tugayı şehit olmuş mu istersiniz. Biz hep bir ağızdan kumandanım generalim biz şehit olalım esir olmayalım tarihe yazılacaksa böyle yazılsın dedik. Hadi buyurun öyleyse dedi "süngü tak" süngü taktık hiç bir silah patlatmadan kendisi bizden beş, altı adım ileri gidiyordu. Çin askerini sanki bir saman çuvalı gibi sağından solundan sol omuzundan atıyordu. Böyle dе bir kahraman böyle dе bir kabadayı generaldi. Onun arasında şöyle başka bir askerleri gördüm. Yeşil sarıklı beyaz sarıklı yeşil cübbeli beyaz cübbeli manevi askerlerde dahil oldu iştirak etti. Bunun arasında tanıdığım gördüğüm Ladikli Ahmet ağayla hocam Hızır  Aleyhisselamı gördüm. Bunun dışında ordular vardı manevi ordular vardı kimisi bazıları yeşil sarıklı yeşil cübbeli bazıları beyaz sarıklı beyaz cübbeliydi biz onların sayesinde onların kılıcı, biz süngüyle onlar kılıçla cepheyi yardık ve selamete çıktık ama burda tabi biraz şehidimiz oldu. Şehit verdik bu şekilde o kuniri çemberini bu şekilde yardık ve kurtulduk. Ondan sonra tekrar kumkale cephesine taşındık. Orada da kumkale cephesinde gene ben uçak savardım. Dedim ya bizim türk tugayının uçak savar bir bataryası vardı. O bataryanın sekiz silahı vardı. Ben birinci silahta birinci silah kumandanıydım. Mevzide silahlarımız ve arkadaşlarımız orda biz aynı yedi mürettebatından telsizci şifreci ve ben akşam karanlığı olduktan sonra ileri gözetlemeye gidiyorduk. Düşmana ne kadar yaklaşabilirsek göz ile görmüyoruz ama kulağımızla düşman ne yapıyor birlik mi yığıyor ne yana hareket ediyor keşfen eğer o anda gerek görüyorsak silaha o hedeflere taciz atışı yaptırıyorduk. Telsizle bildiriyorduk. Bunun arasında kış günü o memleket kış ayı başladığında bahar ayı yaz ayı gelene kadar sis sanki rahmet yağar gibi sis göz gözü görmez duman içinde bahar yaz ayını buluyor. Yağan gerçek kar olsun sis olsun ortalık buz cam gibi buz hiç bir tarafta kara göremezsin toprak göremezsin yaz ayına kadar üç ay aynı bu şekilde devam eder biz bu göreve gittiğimizde üç arkadaş buzun üstünde yüz üstü yatıp rapor tutardık ama buzun üstünde yatınca üşümez misin üşümezdik. Öyle elbiseler veriyordu ki amerika soğuk geçmiyordu. Cebimizde ısıtma sobaları vardı. Cep sobaları bizi ısıtıyordu onun arasında tabaka el büyüklüğünde bir masa mandalına bastığımızda aynen dosya büyüklüğünde açılır, onun üstünde çizgisi fosforlu dosya kağıtları kalem fosforlu dosyalar fosforlu karşımızdan düşman ne hareket yapıyor birlik mi yığıyor top mu yığıyor çekiliyor mu tahmini görmüyorduk ne hissediyorsak onun raporunu tutuyorduk ve geriye atış idareye bildiriyorduk. Gerekirse kendi silahımızla taciz ateşi yaptırıyorduk. Susturma ateşi yaptırıyorduk. Bir gün yine aynı böyle göreve gittik aynı görevi alan çin askeride vardı bizim tarafa geçiyordu bizde onların tarafına geçiyorduk. Birbirimizi görüyorduk silah patlatmıyorduk çünkü o gün orda bizim yaptığımız görev bir tugayın yahut birliğin bir ordunun kurtuluşuna ve iyiliğine delaletti eğer orda bir silah patlatsak ta orda karşıdan bir, iki, üç çinli öldürmüş olsak hiçbirşey ifade etmezdi ama sabah namazının zamanında geriye çekiliyorduk. Bu geriye çekilme sırasında ileriye giderken mangasız gidiyorduk ama geriye çekilirken muhafız mangası, destek mangası geliyordu. Bize geriye bize işaretler veriyordu koyun gibi, kuş gibi geriden biz ordan sürüne sürüne emekleye emekleye onların yanına kadar varıyorduk ve böyle bu göreve vazifeye devam ediyorduk. Bir gün aynı çinin aynı görev alan askerleri bizi görmüş geriye çekileceğimiz anda çin askerinden bir silah patladı o anda benim vücudum bir titredi sol tarafta yatıyordum diğer iki arkadaş da benim sağımdalardı. Benim vücudum bir titredi o zaman kurşunu benim aldığımı hissettim ama acı falan duyduğum yok onun arasında yine ateşi çoğalttılar bize yaylım ateşini çoğalttılar biz geriye çekilmek mecburiyetinde kaldık manga gelmeden üçümüzde emekleyip te geriye dağın arkasına karaltıya kendimizi atmak istedik ama ben ayağa kalkamadım. Bu sol bacağımdan şu hayamın yirmi santim filan aşağısından bacağımdan arkadan kurşun girmiş önden çıkmış kemiği sıyırarak çıkmış ama kurşunun girdiği yer belli değil. Çıktığı yer çanak gibi oluyor. Bunun arasında arkadaşlar beni koymak istemediler ama onlar emekleyerek beni götüremezlerdi. Dikilmek mecburiyetindelerdi dikilince de muhakkak vurulacaklarını hissediyordum. Ben arkadaşlara müsade ettim. Arkadaşlar siz kendinizi kurtarın ben Cenabı Allaha iltica edecem. Cenabı Allah’a yalvaracam eğer benim vadem yetmişse mukadderat bu olacak eğer vadem yetmemişse Cenabı Allah bana yardımcı olacak. Ben arkadaşlara müsade ettim onlar beni bıraktılar gittiler. Sade ben bacağımı odun sürür gibi sürüye sürüye emekliyerek bir tepenin arkasına kendimi attım. Orada Cenabı Allaha yalvarıyordum. Ey Rabbim senden başka varacak kapım yok kurtuluş kapısı sende berat kapısı sende Yarabbi bu kafirlere beni teslim etme Allahım diye dua ederken. Yeşil bir direk semadan önüme şöyle indi gökkuşağının kırmızı ve yeşili gibi bir yeşil direk semadan önüme dikildi. O yeşil direğin içinden beyaz iki atlı meydana geldi. Atlar kanatlıydı baktım ki Ladikli Ahmet ağayla hocam, Halis biz yetiştik ver elini dedi verdim beni hocam atın terkisine aldı. Yalapo diye bir mevkide türk tugayının ilk yaralı askerleri oraya cem oluyordu. Sargıları sarılıp tedavi oluyordu. Geniş bir çadırdan bir hastaneydi. Beni oraya yatırdılar ama on iki gün ilk vardığımızda iki gedikli doktor geldi yarayı temizlediler ve sardılar. Bunun arasında on iki gün ne sargımı açtılar ne yanıma uğrayan oldu. Hastanenin içi öyle geniş hastane ki çadırdan amma hastanenin içi arı kovanında nasıl inilerse inim inim iniliyor. Kimisinin iki bacağı kopmuş kütük kimisinin kolları kopmuş kütük onları görünce ben kendimi teselli ediyorum ama on iki gün arasında o zaman içinde benim bu yaralı bacağım gövermeye durdu. Amma sancı ağrı dayanılmaz şekle boyutlara geldi onun arasında on ikinci gün o benim ilk yaramı saran gedikli doktorun biri geldi yaramı açtı yaranın üstüne sargıyı koydu gitti hiçbir şey de demedi. Bana onun arasında hocam geldi bana Halis bacağını kesecekler kestirme dedi. Kesmeye karar verdiler kestirme sade şu ikinci bölümde konyalı sıhhıye İsmail Dostel var dedi ben ona söyleyeyim de senin yanına gelsin sana yardımcı olsun o zamana kadar bu İsmail’le biz karabekir köyünden Mehmet Biralay isminde bir doktor vardı yüzbaşı benim hemşerim. Gemide beraber gittik gemide doktor Mehmet bey bize resmini verdi fotoğrafını hatta iki tanede kendi köyünden vardı hemşerileri yaralanırsanız beni sorun öğrenin dedi çünkü ben türk hastanesinde her zaman bulunmam ben birçok hastaneye gidecem ameliyat yapacam ben ameliyatçıyım dedi. Resmini de verdi ama onun arasında savaş öyle ki şu saat mi acaba şu dakikamı yaşayacağız diye heyecan içinde bekliyorduk ölümümüzü. Şehit olmamızı bekliyorduk. Bunun arasında biz Mehmet beyi unutmuşuz. İşte bu can tatlıdır deriz ya bu bacağın kesilme safhasına gelince işte hocamda İsmail’i hatırlattı İsmail yanıma geldi İsmail’e Mehmet bey nerde dedim. Unçon hastanesinde şuanda dedi. Bi haber edin dedim. Haber etti yarım saat sonra Mehmet bey geldi benim yanıma geldi bana kızdı. Gemide ben size resmi de verdim yaralanırsanız beni sorun arayın dedim niye on iki gün oldu da beni hatırlamadın dedi kızdı bana onun arasında kalçamdan bir sağımdan bir solumdan iki iğne yaptı beni kendi özel arabasına aldı. Korenin payitahtı Soule götürdü orada aynı birleşmiş milletlerin yaralı götüren uçağına bindirdi. Japonya’da birleşmiş milletler hastanesi vardı koreliler, yaralılar için orada her milletten yaralılar tedavi oluyordu. Bizi oraya gönderdi bizi oradan uçaktan hemşireler aldı. Hemşireler hep amerikanın, doktorlar Amerikan, bakıcılar Amerikan, hep amerikan bizi uçaktan aldılar bir askeri arabasına bindirip hastaneye götürdüler ve yatırdılar. Orada öyle bir bakım vardı her hastanın ayrı ayrı birer özel hemşiresi var sandalyesinde yatağının yanında hastaya bakarlar yaralıya hergün sakalını traş eder hemşire sağa sola dönemiyorsa sırtının üstüne yatıyorsa her gün sabah pudralar temizler siler rahata kavuşturur hastaya yani bu kadar bakım var. Orada bir ay tedavi gördüm ve baya önemli ölçüde iyileştim on beş günde bize Japonya Tokyo şehrinde istirahat verdiler. İstediğim yerinde gezdim ne zaman istersem hastaneye gelip yatıyordum bir buçuk ay Japonya’da kaldım ondan sonra gene tekrar birliğime katıldım. Kore’ye döndüm savaşa başladım. Bu koreye gidip gelmem on beş ay sürdü. Ben on beş aylıkken gittim askerdim burda gidip gelmem de on beş ay sürdü on beş  ay sonra 1953 senesinin güz ayıydı herhalde Türkiye’ye döndük ve dönüşümüzde İzmir’den bindik gene İzmir’e döndük. Ahmet ağayla ve hocamla ilk görüşmemizde ben on yedi yaşımdaydım. Kumkale cephesinden sonra vegas cephesine nakledildik vegas cephesinde toplu bataryalarının savunmasında bulunuyorduk. Sağımızda birinci top bataryası solumuzda ikinci top bataryası olmak üzere biz ortasında kafir tarafından karşı çin tarafından uçakların savunmasında bulunuyorduk. O zamanlarda gene bir ramazan günüydü iftar zamanıydı iftar yemeğine içimizde oruçlu olanda oruçlu olmayan arkadaşlarda vardı ama bizim türk askeri olarak  yedi arkadaştık on iki amerikan askeri vardı. Onlarda bizim emrimizde altısı ışıldakçı altısı radarcıydı  onlarda bizim emrimizdeydi. Aramızda da tercüman olarak koreden bir asker vardı. Bu anda iftar zamanı iftar yemeğine başladık bir sis çin tarafından sanki kış gününde kör duman gibi önden bir sis oldu. Sis bombasıyla başladı taarruza çin buda akşam namazı iftar zamanıydı bunun arkasından top mermileri havan ne gücü varsa bizim tarafa yağdırıyordu. Mermi yağıyordu rahmet gibi yağıyordu bunun ardından taarruza kalkmış taarruza hücum ediyordu. Bizim tarafa türk tarafına bunun arasında attığı mermilerden top mermilerden birinci top bataryasının barınakları yığılı olan yere düşüp yangın çıkardı. Orada anca orda bir taburda bulunan askerler bir kaç cemse ve kendilerini kurtardılar çok zayiat verildi. Onun arasında o vegas cephesinde de bu çinin taarruz yaptığı yerde Amerikan askeri vardı varmış bu amerikan askeri karşı gelemeyip dayanamayıp geri çekildiler bunun arasında bizim türk tugayını tepeye sürdüler onun arasında bu vegas denen bir dere kenarları yüksek dağlar o dereden şöyle bakıyordum bir buğdayın ekinin tarlada bitme zamanı nasıl bir rüzgar esipte dalga dalga dalgalandığı gibi çin askeri ve kuzey kore askeri birlikte böyle geliyordu dereden bize. Durmadan ateş ediyorduk. Onları ekin makinasının ekini biçtiği gibi biçiyorduk ama hiç imkan yoktu arkasının kesileceği, sadece bizim sol yanımızda piyade alayının üçüncü taburu ve bölüğü vardı. İlerde o bölüğün üzerine bir takviyeli tümen taarruz ettiği o bölüğün yüzbaşısı tarafından bir telsizler vardı telsizin frekansını çevirdik dinliyorduk hem ateş ediyorduk hem de o piyade yüzbaşısının ateş idareden yardım istediğini ateş idareden yardım istiyordu yedi sefer cepheye panoyu serdi yedi sefer geri çekildi. O piyade bölüğü en sonunda ateş idare kumandanım benim çok az sayıda askerim vardı kendimde altı yerimden yaralıyım diye bunu duyduk onun arasında başka birleşmiş devletlerden bir çok daha destek yardım geldi çini geriye püskürttük ama bunun arasında çok zayiat verildi, çok birlikler geri çekilmek zorunda kaldı baya bi karşımızda takviyeli tümenler olduğu için çinin geri çekilmek zorunda kaldı son kademeye kadar. Son mevzi kademesine kadar geri çekildik. Sonra bir gücümüzü toplayıp tekrar taarruza kalktığımızda çini büyük bir zayiatla geri püskürttük. O anda ortalık sakindi taarruz bitti ortalık sakindi bugün çok sakin bir hava dedik silahın başında bir nöbetçiden başka hiçbir arkadaş kalmadı. Amerikanında radarlarının başında bir bekçi nöbetçi ışıldağın başında bir nöbetçi bizim silahın başında da bir nöbetçi bu iki üç arkadaştan sonra hiç kimse kalmadı mevziye çekildik. Bugün rahat bir uyuyalım dedik tabi oruç tutanlar o gün iftarını açtı ve istirahata çekildiler. Gece bir uyandım susamışım mataralara baktım hiç su yok elime beş altı matara topladım kaputumı giydim tabancamı taktım belime. Suyuda bir kaynaktan orası ormanlık güzün kuru baharında yeşil ot birbirine karışır ekseri pınar ağacı çalısı var otla o pınar çalısı birbirine öyle bir örülmüş ki içinden insan geçemez sade bir tek suya kaynağa gidip geldiğimiz izimiz var. Bir adam izi başka yolda yok mataraları aldım o su aldığımız kaynağa gittim orası mevziye hala vardı. Suya vardım içtim mataraları doldurdum tekrar geriye varacağımda bir iki adım attım. Sağımdan bir koyun sesi solumdan bir kuş sesi o gece seher zamanında öyle bir kuşun koyunun orda olması imkansız. Anladım ki biz çevrildik ayda vardı ama bazen buluta giriyordu bazen buluttan çıkıp şavkalıyordu bu kuş koyun sesini duyunca benim dizlerimin bağı çözüldü, olduğum yere yığıldım. Can bu ya sağımdan ve solumdan karartılar başladı bana doğru karartılar iki taraftan da gelmeye başladı o zaman ben Cenabı Allaha yalvarıyordum Yarabbi bu kafirlere beni teslim etme diri olarak ben esir düşmeyeyim hiç değilse şehit olayım diye Cenabı Allah’a yalvarırken bu iki taraftan da karartılar bizim suya gittiğimiz yoldan elleri başında teslim teslim diye o yola düştüler menzile doğru gidiyorlar ben hayret ettim bunlar silahsız niye geldiler. Bunların silahı ne oldu derken bir baktım bu yirmi iki çin askeri bir de subay yirmi üç  asker saydım sade tek sıra bizim suya gidip geldiğimiz o yoldan bizim mevziye doğru gidiyorlar birden baktım ki gene hocam, Ladikli Ahmet ağa buna benzer çok sayıda sayısını sayamadığım sarıklı ve cübbeli manevi askerler Allah dostları onlarmış bu güç kudret. O şekilde mevziye vardık mevziye vardığımızda silahın başında ve ışıldağın radarın başında olan amerikan ve türk arkadaşlar bu hali görünce tabi onlar hocamı, Ahmet ağayı görmüyorlar bana bu hal ne halis dediler oraya varınca Ahmet ağayla, hocam Halis bizim buraya kadar görevimiz biz gidiyoruz dediler. Benden ayrıldılar o korenin kendinde tercüman vardı. Ona dedim bende bilmiyorum bu durumu halin ne olduğunu tercümana diyelim de sorsun bunların kendisine çin askerine bu durumu onlar anlatsın dedim ve tercüman sordu, bir türk askerine nasıl oldu da teslim oldunuz geldiniz dedi. Onlarda demişler ki biz bir türk askerine teslim olacak kadar ahmak ve cesaretsiz değiliz, bizi buraya getiren sayısını bilemediğimiz yeşil sarıklı beyaz sarıklı beyaz cübbeli ordular vardı bizi onlar getirdi silahlarımızı attırdılar ellerimizi başımıza kaldırttılar buraya kadar onlar getirtti bizi demişler. Tercüman böyle söyledi ve bu şekilde bu ateş idareye telefon ettik hiçbir tanesini zayi etmeden bu yirmi üç çin askerini ateş idareye teslim ettik. Bu şekilde vegas cephesinin taarruzu ve ordaki görevimiz bu şekilde bitmiş oldu. Ondan sonra buradan Türkiye’ye hareket ettik. Terhisimiz çıktı 1953 senesinde Türkiye’ye hareket ettik.Giderken gece gündüz amerikan gemisi bizi götüren amerikan gemisi İzmir’den soule otuz günde vardı geriye gelirken gene amerikan gemisi gece ve gündüz yirmi sekiz günde İzmir’e geldik. İzmir’de bir gece kaldık ordan terhis olduk. Memleketimize geldik gene köyüme geldim. Çobancılık yapmaya başladım çobancılık yaparken akşamdan sonra bir yeşil bulut üstümde ben ne tarafa gidersem üstümde dönerdi şemsiye gibi birde yerden semaya kadar bir minare şeklinde bir kırmızı alev şeklinde bir dağda ben ne tarafa dönersem önümde dönerdi birisi bulut üzerimde o ateş şeklinde dağ önümde dönerdi. Bu şekilde ilk başta korkardım bunlardan sonradan bunlarla arkadaş oldum ve korkmaz oldum bu şekilde devam ederken çobancılığımız bir gün ağtılan bizim köy arasında ortak bir merada onuncu ay filandı güz günü bir ayın ışığı koyun yayılıyordu. Ildırın yayla diye bir mevkide koyun yayılıyordu bende avlu tarafından bir tepede kepeneğin içinde oturuyordum ve tesbihle kelimeyi tevhid çekiyordum. Allahtan başka hiç kimse yoktu koyundan başka hiç kimse yoktu aniden gözümün önünde iki kişi meydana geldi beni bağrımdan bastılar sırtım üstüne yatırdılar ben siz kimsiniz de diyemedim onlarda biz şuyuz demediler benim kalbimi yardılar cübbelerinin altından bir leğen çıkardılar birde altın renginde bir bardak çıkardılar kalbimi leğenin içinde yıkadılar görüyorum ama hiç canım acımadı görüyorum sırtüstü yatıyorum ama görüyorum o kalbimden öyle bir siyah kan çıktı ki zifiri karanlık böyle bir kan çıktı ve yıkadılar leğenin içinde hiç acı duymadım kalbimi gene yerine koydular hiç seslenmeden gittiler siz kimsiniz diye sorduğum halde hiçbir şey söylemeden gittiler. Bir müddet bu şekilde devam ediyordum ama aynen daha önce koyundan geldiğimde annemin oğlum sen hastasın her gün geldiğinde bir ayrı şekilde geliyorsun sararıp solgun görünüyorsun geliyorsun ayrı bir halde geliyorsun dediği gibi koyun güttüğümde de tabi bu kalbim yıkandığında evliydim tabi ailem soruyordu bana aynı şeyi her öğlen geldiğimde bana sen hastasın hastalığından haberin yok her geldiğinde ayrı bir simada geliyorsun ayrı bir halde geliyorsun bir düşünceli halde geliyorsun bu halin nedir benden ne saklıyorsun diye bana baskı yapıyordu amma ben söylemiyorum söyleme imkanımda yoktu tabi bu şekilde epey bir çobancılığımız oldu nihayetinde çocuklar büyüdü okuma ve sanat zamanları geldi Konya’ya hicret ettim.